

Materiał nazywamy izotropowym, jeśli jego właściwości fizyczne – takie jak moduł Younga, współczynnik Poissona, przewodność cieplna czy inne charakterystyki mechaniczne i termiczne – są jednakowe we wszystkich kierunkach przestrzennych. Jeżeli właściwości te różnią się w zależności od kierunku, materiał klasyfikuje się jako anizotropowy.
W praktyce jednak żaden rzeczywisty materiał nie jest doskonale izotropowy. Dlatego izotropowość traktowana jest jako przybliżenie idealizacyjne stosowane w analizie makroskopowej, gdy zmiany właściwości w zależności od kierunku są na tyle niewielkie, że można je pominąć. Podejście to jest bardzo często stosowane w analizach inżynierskich i symulacjach numerycznych.
Spis treści
Rzeczywiste właściwości fizyczne materiału są w dużym stopniu zależne od mikrostruktury – czyli wielkości, kształtu, orientacji i rozmieszczenia cząstek tworzących dany materiał. Obserwacja struktury materiału pod mikroskopem pokazuje, że ułożenie mikrocząstek jest zwykle nieregularne, co oznacza, że na poziomie mikroskopowym większość materiałów wykazuje cechy anizotropii.
W analizie materiałowej często stosuje się również pojęcie jednorodności (homogeniczności). Materiał jednorodny to taki, którego właściwości fizyczne są takie same w każdym punkcie objętości. Jeśli właściwości zmieniają się w zależności od lokalizacji, materiał uznaje się za niejednorodny. Podobnie jak izotropowość, jednorodność jest zazwyczaj przyjęciem upraszczającym stosowanym w skali makroskopowej.
W kontekście metody elementów skończonych (MES) przyjęcie izotropowego modelu materiału znacząco upraszcza analizę i zmniejsza koszt obliczeniowy. W wielu zastosowaniach inżynierskich takie założenie jest wystarczające. Jednak w przypadku bardziej zaawansowanych symulacji, szczególnie dla kompozytów lub materiałów warstwowych, konieczne jest uwzględnienie anizotropii oraz niejednorodności materiału.

