

W inżynierii oraz analizie numerycznej bardzo rzadko możliwe jest uzyskanie rozwiązania dokładnego w sensie matematycznym. Zamiast tego wykorzystuje się rozwiązania przybliżone, które – mimo pewnych błędów – są wystarczająco dokładne do zastosowań praktycznych.
Takie podejście stanowi fundament metod numerycznych, w tym metody elementów skończonych (MES).
Spis treści
Rozwiązanie przybliżone to wynik obliczeń, który nie jest idealnie dokładny, ale wciąż poprawnie opisuje analizowane zjawisko w granicach akceptowalnej tolerancji.
W praktyce oznacza to, że:
Rozwiązanie takie nie jest błędne – jest kompromisem pomiędzy dokładnością a możliwościami obliczeniowymi.
Dobrym przykładem rozwiązania przybliżonego jest zapis liczby 1/3 w systemie dziesiętnym. Dokładna wartość ma nieskończoną liczbę cyfr po przecinku (0,333…), natomiast komputer zwraca jedynie przybliżenie, np. 0,333333.
Pokazuje to, że:
W analizie numerycznej błędy są nieuniknione i wynikają z różnych źródeł. Najczęściej dzieli się je na dwa główne typy.
Błąd modelowania wynika z uproszczeń przyjętych podczas tworzenia modelu matematycznego.
Do najczęstszych należą:
Ten typ błędu jest często największy i najtrudniejszy do oszacowania.
Błąd numeryczny powstaje podczas samego procesu obliczeniowego.
Jego źródła to m.in.:
W przeciwieństwie do błędu modelowania, błąd numeryczny można zazwyczaj kontrolować poprzez poprawę parametrów analizy.
Metoda elementów skończonych z definicji dostarcza rozwiązania przybliżonego. Wynika to z faktu, że:
Dokładność rozwiązania zależy m.in. od:
W praktyce inżynierskiej celem nie jest uzyskanie rozwiązania idealnie dokładnego, lecz wystarczająco dokładnego.
Rozwiązanie przybliżone uznaje się za poprawne, gdy:
Dlatego kluczowe jest nie tylko obliczenie wyniku, ale także ocena jego wiarygodności.

