
Tarcie to zjawisko fizyczne polegające na przeciwstawianiu się względnemu ruchowi dwóch stykających się ciał. Towarzyszy mu rozpraszanie energii mechanicznej, najczęściej w postaci ciepła.
Dobrym przykładem jest pocieranie dłoni o siebie w zimne dni — w wyniku tarcia energia kinetyczna zamieniana jest na energię cieplną. W przeszłości to samo zjawisko wykorzystywano do rozpalania ognia poprzez tarcie drewna.
Spis treści
Tarcie występuje:
Siła, która przeciwdziała temu ruchowi, nazywana jest siłą tarcia.
Wartość siły tarcia zależy od wielu czynników związanych z charakterem kontaktu powierzchni.
Najważniejsze z nich to:
W przypadku ciał stałych tarcie wynika głównie z mikroskopijnych nierówności oraz oddziaływań międzycząsteczkowych. W płynach kluczową rolę odgrywa lepkość.
Ze względu na obecność warstwy pośredniej wyróżnia się dwa podstawowe typy tarcia:
Ten podział ma duże znaczenie praktyczne, szczególnie w projektowaniu układów mechanicznych.
W zależności od stanu ruchu wyróżnia się dwa główne przypadki tarcia.
Tarcie statyczne osiąga wartość maksymalną tuż przed rozpoczęciem ruchu, po czym przechodzi w tarcie dynamiczne.
Tarcie dynamiczne można dodatkowo podzielić w zależności od charakteru ruchu.
Tarcie toczne jest zazwyczaj znacznie mniejsze niż ślizgowe, dlatego stosuje się je np. w łożyskach.
Tarcie odgrywa kluczową rolę w wielu zastosowaniach technicznych.
Znaczenie tarcia w inżynierii obejmuje:
W wielu przypadkach tarcie jest zjawiskiem pożądanym, ale często dąży się również do jego ograniczenia.
W metodzie elementów skończonych tarcie jest istotnym elementem modelowania kontaktu.
Uwzględnienie tarcia pozwala na:
Nieprawidłowe modelowanie tarcia może prowadzić do dużych błędów w wynikach analizy.

