

Obiekt poddawany powtarzającym się obciążeniom dynamicznym może ulec zniszczeniu, nawet jeśli wartość obciążenia nie przekracza granicy plastyczności materiału. Warunkiem wystąpienia takiego uszkodzenia jest przekroczenie dopuszczalnej liczby cykli obciążeniowych. Zjawisko to określane jest jako zniszczenie zmęczeniowe, a liczba cykli prowadzących do uszkodzenia definiowana jest jako trwałość zmęczeniowa.
Analiza trwałości zmęczeniowej w środowisku MES umożliwia przewidywanie momentu wystąpienia uszkodzeń materiału na etapie projektowania, co pozwala zwiększyć bezpieczeństwo oraz niezawodność konstrukcji.
Spis treści
W analizie trwałości zmęczeniowej stosuje się kilka sprawdzonych metod obliczeniowych, zależnych od charakteru obciążenia oraz rodzaju materiału. Do najczęściej wykorzystywanych należą:
Równanie Goodmana znajduje zastosowanie głównie przy prostych, okresowych obciążeniach dynamicznych, na przykład o przebiegu sinusoidalnym. W przypadku bardziej złożonych historii obciążeń dynamicznych wykorzystuje się regułę kumulacji uszkodzeń Minera. Z kolei relacja Soderberga stosowana jest do wyznaczania wytrzymałości granicznej materiału z uwzględnieniem wpływu zmęczenia.
Analiza trwałości zmęczeniowej polega na prognozowaniu liczby cykli, jakie konstrukcja jest w stanie przenieść przed wystąpieniem uszkodzenia. Ze względu na złożony charakter rzeczywistych obciążeń dynamicznych, teoretyczne wyznaczenie rozkładu naprężeń w materiale jest trudne, dlatego wykorzystuje się metodę elementów skończonych.
Typowy proces analizy trwałości zmęczeniowej obejmuje:
Analiza trwałości zmęczeniowej zaliczana jest do analiz postprocesingowych w środowisku MES. Dostarcza ona narzędzi umożliwiających ocenę trwałości komponentów oraz materiałów konstrukcyjnych pracujących pod obciążeniami dynamicznymi. Jej zastosowanie pozwala ograniczyć ryzyko awarii, zoptymalizować konstrukcję oraz wydłużyć czas bezpiecznej eksploatacji elementów.

