Kreatory w systemach CAD i CAE

Kreatory (ang. Wizards) stanowią funkcję wspomagającą w systemach inżynierskich, umożliwiając użytkownikom intuicyjne przeprowadzenie złożonych operacji projektowych lub analitycznych w postaci interaktywnych kroków – najczęściej w formie dialogu typu pytanie–odpowiedź. Nazwa „kreator” odzwierciedla ideę uproszczonego prowadzenia użytkownika przez skomplikowane procesy techniczne.

Rola kreatorów w systemach inżynierskich

Wraz z ciągłym rozwojem technologii inżynierskich, systemy CAD/CAE/PLM są sukcesywnie wzbogacane o nowe funkcje – zarówno w zakresie modelowania geometrycznego, jak i analizy numerycznej (MES, CFD itp.). Choć rosnąca liczba funkcjonalności zwiększa potencjał projektowy i analityczny, jednocześnie skutkuje większą złożonością interfejsów oraz wzrostem wymagań względem wiedzy użytkownika końcowego.

Dla przykładu, wczesne wersje oprogramowania CAD czy edytorów tekstowych oferowały jedynie podstawowe funkcje, których opanowanie było stosunkowo proste. Współczesne systemy zawierają setki narzędzi i opcji konfiguracyjnych, jednak przeciętny użytkownik wykorzystuje jedynie część ich możliwości. Dodatkowo zakres potrzebnych funkcji różni się w zależności od profilu użytkownika – analityk strukturalny potrzebuje innych narzędzi niż konstruktor czy operator CAM.

Kreatory jako wsparcie użytkownika

W tym kontekście kreatory pełnią funkcję interaktywnego systemu eksperckiego, który stanowi warstwę pośredniczącą pomiędzy zaawansowanym środowiskiem programowym a użytkownikiem końcowym. Dzięki kreatorom możliwe jest realizowanie standardowych procedur, takich jak:

• tworzenie siatki elementów skończonych,
• definiowanie warunków brzegowych,
• konfiguracja solvera,
• eksport wyników analizy,

bez konieczności dogłębnej znajomości całego oprogramowania.

Korzyści wynikające ze stosowania kreatorów

Kreatory można uznać za narzędzia wspierające ergonomię środowiska CAx (CAD/CAE/CAM), ponieważ umożliwiają:

• skrócenie czasu konfiguracji analiz lub modeli,
• zmniejszenie ryzyka błędów operacyjnych,
• ułatwienie wdrożenia nowych użytkowników,
• zwiększenie dostępności zaawansowanych funkcji dla użytkowników o podstawowej wiedzy.