

Metal poddany odpowiednio dużemu obciążeniu zewnętrznemu ulega trwałej deformacji, zwanej odkształceniem plastycznym. Zjawisko to jest związane z ruchem dyslokacji w strukturze krystalicznej materiału. Wraz z postępem odkształcenia plastycznego ruch dyslokacji nie przebiega w sposób ciągły, lecz stopniowo ulega spowolnieniu.
Przyczyną tego efektu jest zdolność materiału do przeciwstawiania się dalszemu ruchowi dyslokacji, które już uległy przemieszczeniu. W rezultacie do wywołania kolejnego etapu plastycznego odkształcenia konieczne jest przyłożenie coraz większego obciążenia. Zjawisko to określane jest jako umocnienie odkształceniowe i prowadzi do wzrostu sztywności oraz wytrzymałości materiału.
Spis treści
Umocnienie odkształceniowe nazywane jest również umocnieniem przez pracę. Stanowi ono podstawę wielu procesów obróbki plastycznej na zimno, takich jak:
Zjawisko to jest szczególnie wyraźne w materiałach o wysokiej temperaturze topnienia, ponieważ ruch dyslokacji zanika w pobliżu tej temperatury. Wraz ze wzrostem temperatury materiału efekt umocnienia stopniowo zanika.
W celu usunięcia skutków umocnienia odkształceniowego stosuje się proces wyżarzania, który polega na podgrzaniu materiału do temperatury zbliżonej do temperatury topnienia. Proces ten:
Dzięki procesowi wyżarzania możliwe jest ponowne formowanie materiału bez ryzyka pęknięcia.
Materiał wykazujący umocnienie odkształceniowe charakteryzuje się nieliniową zależnością naprężenie–odkształcenie. Krzywa ta ma kształt wypukły i może być opisana zależnością potęgową:
σ = K · εⁿ
gdzie:
W metodzie elementów skończonych (MES) umocnienie odkształceniowe uwzględniane jest w modelach materiałów plastycznych. Poprawne odwzorowanie tego zjawiska jest kluczowe w analizach:
Uwzględnienie umocnienia pozwala realistycznie przewidzieć zachowanie materiału po przekroczeniu granicy plastyczności.

