
Pojęcie osobliwości (ang. singularity) odnosi się do sytuacji, w których w bardzo małym obszarze modelu występuje gwałtowna zmiana analizowanej wielkości, np. naprężenia, odkształcenia lub przemieszczenia. W inżynierii zjawisko to najczęściej związane jest z lokalną koncentracją naprężeń.
Typowym przykładem osobliwości jest końcówka pęknięcia w materiale. Gdy na element z istniejącą szczeliną działa obciążenie, naprężenia w pobliżu końca pęknięcia gwałtownie rosną. Teoretycznie ich wartość może dążyć nawet do nieskończoności.
Spis treści
Osobliwości pojawiają się często w miejscach takich jak:
Zjawisko osobliwości jest bardzo trudne do odwzorowania w analizie numerycznej, ponieważ metoda elementów skończonych opiera się na aproksymacji rozwiązania. W obszarze bardzo dużych gradientów klasyczne elementy MES mogą nie być w stanie poprawnie odwzorować rzeczywistego zachowania materiału.
W praktyce oznacza to, że:
Przykładowo, jeśli dokładna wartość naprężenia w końcu pęknięcia jest bardzo wysoka, analiza numeryczna może:
Jednym z podstawowych sposobów ograniczania wpływu osobliwości jest zagęszczanie siatki w obszarze krytycznym. Mniejsze elementy pozwalają lepiej odwzorować gwałtowne zmiany pola naprężeń.
W praktyce stosuje się również:
Warto podkreślić, że nie każda bardzo wysoka wartość naprężenia oznacza rzeczywiste zagrożenie konstrukcji. Część osobliwości wynika wyłącznie z uproszczeń modelu matematycznego lub warunków brzegowych. Dlatego podczas interpretacji wyników MES bardzo ważne jest rozróżnienie pomiędzy rzeczywistą koncentracją naprężeń a artefaktem numerycznym.
Osobliwości mają jednak duże znaczenie praktyczne, ponieważ często wskazują miejsca potencjalnej inicjacji:

