

W metodzie elementów skończonych (MES) zachowanie analizowanego obiektu opisuje się poprzez wartości niewiadomych określanych w węzłach siatki. Każda z tych niewiadomych odpowiada jednemu stopniowi swobody węzła, czyli niezależnej wielkości, którą należy wyznaczyć w procesie obliczeń.
Stopień swobody węzła zależy od rodzaju analizowanego zjawiska oraz typu elementu skończonego. Wartości te są następnie wykorzystywane do aproksymacji rozkładu wielkości fizycznych w całym elemencie za pomocą odpowiednich funkcji bazowych, najczęściej funkcji Lagrange’a.
Spis treści
Liczba stopni swobody przypadających na jeden węzeł zależy od analizowanej wielkości fizycznej. Przykładowo:
W analizach sprzężonych, w których jednocześnie rozwiązuje się kilka zjawisk fizycznych, liczba stopni swobody węzła może być odpowiednio większa.
Całkowita liczba niewiadomych w analizie MES jest równa sumie stopni swobody wszystkich węzłów w modelu. Oznacza to, że:
Liczba stopni swobody węzła ma więc bezpośredni wpływ na rozmiar układu równań, czas obliczeń oraz dokładność odwzorowania zachowania modelu.
Poprawne określenie stopni swobody węzłów jest kluczowe dla prawidłowego modelowania numerycznego, ponieważ wpływa na:

