

Aby jednoznacznie określić położenie punktu w przestrzeni, konieczne jest zdefiniowanie układu współrzędnych. Składa się on z punktu odniesienia (początku układu) oraz trzech wzajemnie prostopadłych kierunków, które wyznaczają osie przestrzenne.
W zależności od problemu i geometrii obiektu stosuje się różne układy współrzędnych, a przejście między nimi nazywa się transformacją geometryczną.
Spis treści
W praktyce inżynierskiej najczęściej wykorzystuje się trzy podstawowe układy:
Wybór układu zależy od geometrii problemu — odpowiedni dobór upraszcza opis matematyczny i obliczenia.
Transformacja geometryczna to proces przeliczania współrzędnych punktu z jednego układu odniesienia do innego. Ten sam punkt w przestrzeni może mieć różne wartości współrzędnych w zależności od przyjętego układu.
Transformacje mogą obejmować:
Mimo zmiany wartości liczbowych, fizyczne położenie punktu pozostaje niezmienione.
Transformacje geometryczne są nieodłącznym elementem metody elementów skończonych.
W szczególności stosuje się je do:
Każdy element skończony posiada swój lokalny układ współrzędnych, który musi zostać odpowiednio powiązany z układem globalnym modelu.
W MES często wykorzystuje się tzw. element główny (referencyjny), w którym wykonywane są obliczenia numeryczne. Rzeczywiste elementy siatki są przekształcane do tej postaci za pomocą transformacji geometrycznych.
Pozwala to:
Bez transformacji geometrycznych nie byłoby możliwe efektywne modelowanie złożonych geometrii ani łączenie wielu elementów w jeden spójny model obliczeniowy.
Transformacje zapewniają:

