

W ujęciu ogólnym belką nazywamy element konstrukcyjny, którego wymiary poprzeczne są znacznie mniejsze w porównaniu do jego długości. Belki z mechanicznego punktu widzenia są elementami konstrukcyjnymi zdolnymi do przenoszenia różnych rodzajów obciążeń. W zależności od warunków pracy konstrukcji mogą one przenosić między innymi:
W metodzie elementów skończonych (MES) zachowanie takich elementów odwzorowuje się za pomocą elementów belkowych (ang. beam elements). Każdy węzeł elementu belkowego posiada zazwyczaj sześć stopni swobody:
Dzięki temu element belkowy może odwzorować zarówno przemieszczenia liniowe, jak i rotacje przekroju, które pojawiają się podczas zginania lub skręcania konstrukcji.
Spis treści
W praktyce inżynierskiej belki często łączone są z innymi elementami konstrukcji w sposób przegubowy lub przesuwny. W takich przypadkach połączenie nie przenosi momentów zginających ani niektórych sił poprzecznych, co oznacza, że w miejscu połączenia belka zachowuje się inaczej niż w pozostałej części swojej długości.
Aby poprawnie odwzorować takie warunki w analizie MES, stosuje się zwolnienia końcowe belki (ang. beam end release). Polega to na usunięciu wybranych stopni swobody w węźle końcowym elementu, dzięki czemu można zasymulować rzeczywiste zachowanie połączenia.
Najczęściej zwalniane są:
Takie podejście pozwala odwzorować różne typy połączeń konstrukcyjnych, np. przeguby, połączenia ślizgowe lub podpory umożliwiające obrót elementu.
Zwolnienia stopni swobody nie są ograniczone wyłącznie do elementów belkowych. W zależności od potrzeb modelu mogą być stosowane również w innych typach elementów skończonych oraz w różnych konfiguracjach warunków brzegowych.
Stosowanie zwolnień pozwala na bardziej realistyczne odwzorowanie zachowania konstrukcji w modelu numerycznym oraz poprawę dokładności wyników analizy MES.

