

Benchmarking to pojęcie odnoszące się do systematycznego i ilościowego porównywania wydajności, dokładności lub efektywności produktów, systemów, algorytmów albo standardów. Celem benchmarku jest identyfikacja mocnych i słabych stron analizowanego rozwiązania oraz jego obiektywna ocena w odniesieniu do rozwiązań referencyjnych.
Spis treści
W inżynierii benchmarking może przyjmować różne formy. Przykładowo w przemyśle motoryzacyjnym często porównuje się technologie różnych producentów na podstawie określonych kryteriów oceny, takich jak jakość wykonania, koszt produkcji czy efektywność energetyczna. Poszczególne cechy oceniane są zazwyczaj według znormalizowanej skali, co pozwala na obiektywne zestawienie analizowanych rozwiązań.
Benchmarking bywa również wykorzystywany podczas opracowywania nowych produktów. W takim przypadku może polegać na analizie konkurencyjnych rozwiązań, obejmującej m.in. badanie konstrukcji, materiałów oraz parametrów użytkowych, a następnie wykorzystaniu uzyskanych informacji w procesie projektowania nowego produktu.
W kontekście metody elementów skończonych (MES) benchmarking służy do oceny dokładności i wiarygodności oprogramowania numerycznego. Programy MES testuje się wówczas na zestawie standaryzowanych problemów inżynierskich, dla których znane są rozwiązania analityczne lub wyniki eksperymentalne.
Dzięki temu możliwe jest sprawdzenie poprawności implementacji metod obliczeniowych oraz identyfikacja ewentualnych błędów w algorytmach lub modelach.
W praktyce inżynierskiej często wykorzystuje się zestawy problemów benchmarkowych opracowane przez organizacje naukowe i badawcze. Jedną z najbardziej znanych instytucji zajmujących się przygotowywaniem takich testów jest NAFEMS (National Agency for Finite Element Methods and Standards) z Wielkiej Brytanii.
Organizacja ta publikuje zestawy standaryzowanych scenariuszy testowych, które umożliwiają obiektywną ocenę jakości programów MES oraz porównanie różnych solverów numerycznych w identycznych warunkach analizy.

