

Gdy na metal, taki jak stal, działa obciążenie zewnętrzne powodujące odkształcenie plastyczne, granica plastyczności materiału stopniowo wzrasta. Zjawisko polegające na zwiększaniu granicy plastyczności wraz z narastającym odkształceniem nazywane jest umocnieniem materiału, a jego najczęstszą postacią jest umocnienie odkształceniowe.
Praktycznym przykładem jest wielokrotne zginanie metalowego pręta – każda kolejna próba odkształcenia wymaga większej siły, ponieważ materiał uległ wcześniejszemu umocnieniu.
Spis treści
W rzeczywistych konstrukcjach elementy rzadko poddawane są jedynie prostemu zginaniu lub rozciąganiu. Najczęściej występuje trójosiowy stan naprężeń, dlatego moment przejścia materiału w stan plastyczny określa się za pomocą odpowiednich kryteriów plastyczności, takich jak:
Stan naprężenia odpowiadający początkowi uplastycznienia przedstawia się geometrycznie jako powierzchnię plastyczności w przestrzeni naprężeń. Gdy stan naprężenia osiąga tę powierzchnię, materiał zaczyna się uplastyczniać.
Wraz z postępującym odkształceniem plastycznym powierzchnia plastyczności powiększa się, co oznacza wzrost granicy plastyczności materiału. Jeżeli rozszerzanie tej powierzchni zachodzi jednakowo we wszystkich kierunkach, zjawisko to określa się jako umocnienie izotropowe.
Model umocnienia izotropowego jest jednym z podstawowych modeli stosowanych w analizach nieliniowych metodą elementów skończonych (MES). Wykorzystuje się go szczególnie w symulacjach:
Matematyczny opis umocnienia izotropowego pozwala dokładniej odwzorować zachowanie materiałów metalicznych po przekroczeniu granicy plastyczności i zwiększa wiarygodność wyników symulacji.

